Ecologie, of hoe het ook kan

Vorig jaar publiceerde de Deense pers de resultaten van een onderzoek over koopgedrag tijdens de financiële crisis. Denemarken is - zo bleek uit andere onderzoeken - redelijk daardoorheen gerold, al merkte men het goed. Of dat nou ligt aan het niet deelnemen aan de euro (ze zijn wel met handen een voeten gebonden) of desondanks, lieten de onderzoekers aan die andere onderzoekers over. 

Uit het onderzoek over koopgedrag bleek, dat de Denen best wel bezuinigden, maar niet op ecologisch voedsel. Integendeel zelfs, het aandeel daarvan in het algemene bestedingspatroon nam toe.

Een conclusie was, dat de wens om kwaliteit in huis te halen juist in de crisisperiode waar je op je centen moest letten een belangrijke beslissingsfactor was.

Nu is de Deense ecologische markt niet volledig vergelijkbaar met de Nederlandse.

Waar wij wat landelijk opererende grootgrutters hebben die best wel wat ecologische producten in het assortiment willen opnemen  - soms moet je wel van filiaal naar filiaal rennen om het complete assortiment van het huismerk daarin te vinden - heeft de kleinste Deense supermarkt in elk geval de basisspullen in huis. Net zoals ze ook de basisspullen uit niet-ecologische producten in huis hebben.

Kom je in de grotere supermarkten,, dan vind je een aanbod aan groenten, kaas, vlees, vleeswaren, meelsoorten en schoonmaakmiddelen die een middelgrote gespecialiseerde ecosupermarkt in Nederland naar de kroon steekt. De grote landelijke grootgrutters in Nederland doen in die vergelijking echt niet meer mee.

Hoe verkopen ze dat. 

Men neme een ruime stapel ecoproducten. Die zet men neer in de gespecialiseerde eco-hoek. Daarnaast worden ze op een grijpgrage hoogte neergezet tussen de niet-eco spulletjes. 

De grootste gangmaker hierin is de coöperatieve supermarktketen. Die is een paar jaar geleden gefuseerd met de verbruikerscoöperaties van Zweden en Noorwegen, en ook daar lusten ze wel pap van ecologische en andere, milieuvriendelijker producten.

De diversiteit zie je ieder jaar stijgen, hier heeft schaalvergroting duidelijk zin. En dit werpt zijn vruchten af, ook naar de zelfstandige kooplieden, steeds vaker te vinden onder de Spar-vlag.

De kvickly, de  allergrootste van de cooperatieve keten, meestal aan de rand van de wat grotere of anderszins belangrijker (binnen)steden gevestigde warenhuizen, hebben inmiddels de ruimte om echt eens uit te pakken. 

Bijna alles hebben ze daar ook ecologisch. Bijna, want voor echte specialiteiten als bijvoorbeeld bindmiddelen obv. johannesbrood of arrowroot moet je niet in de supermarkt zijn.

Daarvoor moet je naar de gezondheidsvoerwinkels. 

Die kenmerken zich door een minimaal of helemaal geen aanbod aan groenten, en achter de onzinnige vitamine- en sporenpreparaten, door de cursussen zweven heen geworsteld, vind je dan dit soort spullen weer. Net als tahoe, vrijwel geen supermarkt voert dat hier.

Dit soort winkels vind je dan wel weer op de meest onverwachte plekken. In zijstraten van het winkelcentrum in kleine steden, dorpen of zomaar op het platteland.

Wat we in Nederland kennen, ketens van ecologische speciaalzaken, kennen ze in Denemarken niet.

De pogingen daartoe hebben we vaak genoeg gezien, maar binnen de kortste keren zijn ze weer failliet. Tegen het aanbod van de reguliere supermarkten is toch niet te concurreren, zelfs niet in de wijken die bij ons als grachtengordeliaans zouden worden aangemerkt.

Wanneer ik in Denemarken ben, komt op dit gebied, met de kleine, deels oplosbare ongemakken die het systeem met zich meebrengt, toch een weemoedig gevoel bij me boven. Het gemak waarmee ik de voorraadkast van de gewenste spullen kan voorzien, zal ik over een paar weken weer moeten missen.